Gunes Dogarken

Bahcemizin bu yilki mahsulleri.. O kadar guzeller ki, fotograf cekene kadar bekleyemedik. Agzimiza birer ikiser attik bile. Kucuk sari olanlara "yellow pear" deniyor, koyu renkli olan 'purple" denilen cinsten, uzunca olanlar "Roma", minikler 'grape' denilen kucuk kucuk agiza hemen atilanlardan. Digerleri de 'heirlom' denilen cinsler. Ne yazik ki Turkiye'den getirdigimiz tohumlar bu yil da basarili olamadilar. Gelecek bahar daha itina ile deneyecegim. Hic bir sekilde gubre vs kullanmadan ozenerek buyuttugumuz domateslerimiz yaz mevsiminin en sevindirici olayi oldu bizim icin. Bu yilin sonunda sebze bahcemizi daha da buyutecegiz, gelecek yila daha cok urun alabilecegiz sanirim.. Yasasin sebzecilik!

Bir dogumgunu daha yasandi, kutlanmadi. Kutlanmaya deger olmadigi icin midir bilemem ama yerine getirilmesi gerekenler listesinden sadece ‘aramasi beklenen sahislar’ aradi ama mumlar uflenmedi, pasta kesilmedi. “Iyi ki dogmussun” diye sarki soylenmedi, belki de hic kimse oyle hissetmedi. Usulen hediyeler verildi, kendi sectiklerimizden. Usulen arayan kisiler seslerindeki ofkeyi zorla bastirdi, sevgisizliklerin gostermemeye calisarak soylenmesi gereken sozleri soyledi ve icine hic bir duygu karismamasina ozen gosterilen konusmalar havada digerlerinin yanina asilarak kaldirildilar. “Sana bu yil hediye bile alamadim elim cok sikisikti’ demeyi bile basardi birisi; evden ayrilirken elinden tablosunu alip da asili oldugu yere koyarken ‘herseyi aldin bari bunu birak’ dedigini unutmus gibi yaparak. Saka yapiyor olmaliydi, baska aciklamasi olamaz cunku. Eskiden birilerinin avuclari icine adini kazidigini soylerlerken simdi hatirlayan bile olmamisti. Kimin hayatina iz birakti acaba? Kim ...

Christmas gecti ama bizim icin yilbasi hazirliklari devam ederken, Amerikalilarin sonen coskusuna aldirmiyoruz. Tum hizimizla hediyelerimizi hazir ediyoruz, onlarin bir hafta once deliler gibi pisirdigi kurabiyeleri biz simdi pisiriyoruz (hem de bol bol bos vaktimiz var, daha rahat oluyor), evimizi susluyoruz, misafirlerimizi davet ediyoruz, gozlerimiz yollarda misafirlerimizi bekliyoruz. Bizimle paylasacaklari icin bu ozel gunu daha da sevincliyiz, heyecanimizdan birsey kaybetmeden 2010'u sevinc ve umutla karsilamaya hazirlaniyoruz... Hic eksik olmasin bu guzel heyacan gonullerimizden... Isyerindeki arkadaslarimin bir hafta boyunda kutu kutu getirdigi kurabiyeleri goruntuledim. Iclerinden cok begendiklerimin tarifini aldim, tarifleri daha sonra paylasmak uzeresimdilik bu guzel goruntuleri paylasiyorum... Mutlu Yillar hepimize...

Blog sahibinin dogum gunu bugun. Cok mutlu, cok huzurlu... Dogumgununu paylasan tum dostlarina bir kez daha tesekkur etmek istiyor. Yillar gectigi halde, kilometrelerce uzakta olsalar da hatirladiklari icin. Umutlarini kesmeyip ondan, yillarca bulmacalar, dogumgunu kutlamalari gonderdikleri icin.. Hayatimi dolduran sevgi icin, butun dostlarima, sevdiklerime ve yakinlarima kucak dolusu tesekkur ve sevgiler... Hepinizi cok seviyorum, iyi ki varsiniz...

En cok sevdigim bayramdi ben kucukken. Hala da oyle, icim cosku doluyor. Kutlu ve mutlu olsun. Unutmayalim yasananlari...

Easter ile ilgili cok yazacak birseyim yok ama yumurtalar toplandi,sohbetler edildi, oyunlar oynandi, sekerler yenildi. Arkadasimin yaptigi bu kocaman Cupcake en cok ilgi ceken seydi geceden. Wilton'un bu kalibini almis ve hemen denemelere girismis. Cok buyuk oldugu icin ilgi cekici bir kalip ama kekin tarifini sormayi akil edemedim. Uzerinin frostingi ile muhtesem goruntulu bu cupcake icin resmi sitede su tarifi buldum. Belki ise yarar.. Uzun suredir post yapmadigim icin sitem eden kardesime, 'simdilik bununla idare et Sis'.... *** Arkadasima Cupcake in tarifini sordum ama maalesef, umulanin aksine pek oyle buyuk bir surpriz yokmus icinde. Kutularda hazir satilan kek karisimlarindan kullanmis. Birine kakaolu birine de vanilyali karisim kullanip, her birinin icine de vanilyali pudding karisimini toz halindeyken eklemis ve pisirmis. Uzerine frostingi sadece elde hazirlamis. Onun tarifini verdi, ilgilenen olursa diye yaziyorum. 2 tane yumurta beyazi, apak olana kadar cirpin...

Benim guzel kardesim, benim daha once tarifini verdigim Oreolu Cheesecake i yapmak istemis. Elinde bendekinin aynisi bir kalip yokmus. Galiba biraz kucugu ile denemis, bu kez de dolgusu fazla gelmis. Sonra nasilsa beyaz ve siyah karisimi birbirine fazla karistirmis. 'Swirl' dedigimiz ebruli deseni verememis, hepsi birbirine karismis. Basina bir suru sey gelmis, telas icinde yemek yapmaya calisirken. Ertesi gun annemin dogum gunu icin sade bir pasta yapmak istemis halbuki canimcigim. Kahverengi renkte ama harika lezzette bir cheesecake elde etmis. Ici rahat etmedigi icin ustune cilek sosu yapmis. Taze cileklerle suslemis, hos bir goruntu ile sunmayi basarmis. Herkes bayilmis, annem cok duygulanmis. Tabii bu mustesna gecede bir sekilde benim de adim gectigi icin ben de duygulandim. Dusunceleri de kendi kadar guzel kardesimin elinden cikan bu guzel tatli ile size Mutlu Yillar diliyorum. Sagliklar, guzellikler sizinle ve sevdiklerinizle olsun... En cok da senin sevgili kardesim...

Belki bircogunuz biliyorsunuzdur veya zaten Turkiye'de de uygulanmaya baslamistir ama buralarda boyle bebek bekleyen annelere bebek dogmadan once anne adayinin yakin arkadaslari tarafindan bir parti veriliyor ve adi da "Baby Shower" oluyor bu partinin. Sanirim gelecek olan bebek de kismetini yagmur gibi yagdirsin anlamina filan geliyor bu 'shower' terimi. Ben de anne adayinin yakin arkadasi sayildigimdan bu gorevi ustlendim bu hayirli is icin. Bana yapilan da cok guzel olmustu, o yuzden ne kadar hos ve onemli oldugunu biliyordum bu partilerin, ozellikle anne adaylari icin. Partinin ev sahipligini yapacak kisi, anne adayindan adres defterini aliyor. Belki tamamen surpriz olmasi gerekir ama anne adayinin hic gormek istemedigi kisiler olabilir dusuncesiyle daha dikkatli davranmak gerekiyor tabii. Bu yuzden biz de anne adayinin onayiyla listemizi belirledik. Sonra evsahibi kisi davetlilere davetiye gonderiyor. Yer, zaman, saat filan bildiriliyor davetiyede ve ayni za...

Hepimizin Bayrami kutlu olsun. En guzel gunler, saglikli ve mutlulukla dolu bizimle olsun. Sevdiklerimiz hep mutlu olsunlar. Uzakta da olsalar kalplerinin bizim icin carptigini bilelim yeter. Bir gun gelir uzaklar da yakin olur elbet.... Nice Bayramlara...

Cok kolay bir tatli bu. Hepiniz bir sekilde cocukluktan daha yapmaya baslamissinizdir. Evde anneler olmadigi zaman ilk akla gelen tatli olurdu bu. Iki kiz hemen mutfaga dalinir, en kolay sekilde muhallebi yapilir ve yanyana dizilen etimeklerin uzerine dokulur, azicik buzdolabinda bekletilir ve hemencecik yarisi yenilir, aksama da eve gelenlere ovune ovune gosterilirdi. Muhakkak herkesin bu tatliyla ilgili bir anisi vardir. Tarifini verecek oldugum biraz daha alengirlisi. Daha usta hali diyelim. Yine de bir ustalik gerektirdiginden degil de yenildiginde tadi tipki ekmek kadayifi gibi oldugu icin, insan daha bir zor tatli yapmis gibi hissediyor kendini.. Deneyin, ne dedigimi anlayacaksiniz. Gerekenler Soyle; 2 su bardagi+2 kahve fincani toz seker 1 Paket etimek 1 lt sut 3 yemek kasigi nisasta(bugday veya misir fark etmiyor) 2 yemek kasigi pirinc unu bir paket vanilya bir paket krem santi(istege bagli) veya Whipped cream(Amerikadakiler icin) Suslemek icin ben fistik kirintilari kullandim...

"Aralarindaki fark ne?" diye sordum pazarci teyzeye. Pazarci dediysem burada ciftcilerin kendi urunlerini getirerek sattiklari Farmer's Market denilen yerde her hafta gidip de sepet sepet fasulye ve domates alarak kendisini hayretlere bogdugum tatli mi tatli bir kadin bu. Ondeki iki domatesi isaret ederek sordum bu soruyu. Aralarinda bir hayli fiyat farki var, hatta sol arkadakini ben pek sevmiyorum, kendisi Roma Domatesi olarak taniniyor ama ben neden onun daha pahaliya satildigini anlamis degilim. Cunku bana gore en ondeki daha tatli ve daha sulu oldugu icin daha degerli olmali. Ama satici kadinin anlattigina gore Roma domatesi denilen uzun olani daha etliymis, digeri de daha suluymus(hakliymisim!). Sos yaparak saklamak isteyenler kendileri bilirmis neyi kullanmak istediklerini. Ama yasli kadinlar uzun olanlara daha ragbet edermis, cunku daha etli olandan yapilan makarna sosu vb gibi seylerin daha lezzetli oldugunu dusunurlermis. Derken tam da o anda yanimiza yasli Ita...

Sabah uyanmissiniz, aksamdan cok da iyi uyuyamadiginiz icin biraz aksi ve kotu hissediyorsunuz kendinizi ama 'ilk cayi icince kendime gelirim nasilsa' deyip ayaga kalkmaya calisiyorsunuz. Sofra hazirlanma seslerini duyuyorsunuz iceriden. Degisiklik yapip her gun giydiginiz salas ev giysileri yerine azicik suslu giyinmeye karar verip sizin icin hazirlandigini tahmin ettiginiz kahvalti sofranisina 'seref vermek' uzere kosuyorsunuz. Bir de ne goruyorsunuz; uc yasindaki o minik adam elinde bir hamur acma merdanesiyle elleri kollari un icinde size 'gunaydin annecigim' diyor. Agziniz saskinlikla acilmis otuyorsunuz sofraya ve onunuze su yukarida gormus oldugunuz muhtesem tabak geliyor. Kendi elleriyle acmis oldugu bazlamayi ikram ediyor ve o kollar boynunuza dolaniyor. Bundan daha guzel bir dogumgunu olabilir mi?

Kendisini pek severdik, pek cok izlerdik. Hatta tariflerini kaydetmisligim de vardi ama taaa ki Turkiyedeki arkadasim gelip de, kendinin de orada pek bir hayranlikla izledigini ve hatta gidecegimiz yerlerde de bir restoranin bulundugunu tespit ettigini ve eger imkan olursa restaurantta yemek yersek harika olacagini ekleyince 'neden olmasin' dedik ve tatilimizin en mustesna gecelerinden birini onumuze sanat eseri gibi cikan yemek tabaklarina hayranlikla bakarak ve yemegi tam anlamiyla 'savor' ederek yedik, bir guzel saraplar ictik ve kendilerinin yemek kitaplarini satin alarak restauranttan memnun mesut ayrildik. Restaurant cok gosterisli olmamasina ragmen harika bir yerdeydi ve yemeklerin goruntusunu bastirmamak icin sanirim sasaaya gerek gorulmemisti. Bence de cok yerinde bir karardi bu. Scalloplu bir yemek yedi arkadasim ama adini bile hatirlayamiyorum simdi. Restaurantin sitesine girdigimde de menunun degismis oldugunu gordum ama benzer bir tarif buldum resmi ...

Yine bilgisayar azizligi mi, yoksa blogum bir aydir elimi surmedigim icin bana kustu de mi fotograf yuklememe izin vermedi bilemiyorum ama paylasmak istedigim gezime ait birkac tane fotografi yukleyemedim ve tabii hayal gucunuze birakmis olmamak icin de anlatmiyorum ama dolu dolu gecen iki bucuk aydan sonra karmasik duygularla dolu oturdum ekranimin basina iste... Biraz da yalnizligimi simgelese de yazmak guzel geldi simdilik. Henuz yemekler ve onlarin fotograflari yok ama. Bilgisayarim toparlandi, bazi dosyalar geri geldi ama yemek tariflerimi cigliklarim arasinda toparlamaya calisan sevgili sayesinde geri bulmus olmama ragmen henuz oyle yemek tarifi yazacak havada hissetmedim kendimi kusura bakmayin. Bir yigin ani sayesinde kafam da kalbim de dolu dolu. Dun en son havaalanindan suklum puklum donduk ve yok boyunca agzimizi bicaklar acmadi. Geldiler, sagolsunlar; evimizi-gonlumuzu aydinlattilar. Iki bucuk aylik dostlar ve aile uyeleri sayesinde yalnizligimizi unuttuk, gulduk, eglendik...

Bunun uzerine ne yazilir bilmem. Zaten yazasim yoktu, zaten yaz rehaveti uzerimizdeydi, zaten gezip tozmak en onemli islerden bile onemli hale gelmisti. Bir de hemen hemen tanidigim herkesin basina gelen benim basima da geldi sonunda ve beni bes yildir gik demeden sirtinda tasiyan, en zor gunlerimde en yakin dostum olan, en sevdiklerimle aramdaki kilometreleri bir sinyal uzakligina tasiyabilen bilgisayarim, canim, tek dostum, sirdasim koyu karanlik bir ekrana donustu. Ne kadar tusu varsa denedim, tik yok. Ne kadar yontem varsa denedik, geri gelmiyor. "Bari fotograflari kurtaralim ve bir de yemek tariflerini ve tabii en onemlisi benim kucuk hikayelerimi' derken hummali bir calisma sonucu bakalim geri gelecekler mi ama ben iyice elsiz kolsuz kalmis gibiyim. En ufacik bir fotograf dahi bulamiyorum, yemek tariflerime ulasamiyorum. Sanirim o da kendince bir 'yoruldum' deme yolu buldu bana. Saygi duyarak, tamir surecinde ben yine utanarak kendimi yazin rehavetine birakiyoru...

Bu aralar geziyoruz, geziyoruz. Tabii yemekler de yapiliyor ama onlar buralara fotograflari bile gelemeden mideye iniyor. Cogunlukla da onceden denedigim 'ah bunu muhakkak misafirlerime pisirmeliyim' dedigim seylerden yapiyorum, onlarin da zaten fotograflari mevcut blogta. Gecen hafta gittigimiz ve cok ilgimi ceken bir muzeden bahsetmek istiyorum size, Rodin Muzesi . Unlu heykeltras Rodin'in hemen hemen tum eserleri buraya getirtilmis ve Philadephia da cok hos ve sakin bir yerde, hemen hemen tum kulturel faaliyetlerin sergilendigi bir mevkide bu muzede sergilenmeye baslamis. Yolu dusenleri kesinlikle kacirmamasini oneririm bu kapisinda Dusunen Adam heykeli bulunan Rodin Muzesini. Bu en alttaki fotografta Rodinden Victor Hugo'nun bir heykelini yapmasini istediklerinde yaptigi; Victor Hugo'yu ve onun basinda bir ilham perisini ve ayaklarinin altinda denizden cikan uc melegi temsil eden bu heykel var. Benim cok ilgimi cekti. Detaylar, cizgiler, fikir cok ama cok guze...

Soguk bir kis gunu, annesinin diktigi kirmizi mantosuna sarinmis, annesinin kucagina kafasini koymus, tik tik tik diye giden faytonun tekerlek sesleri arasinda doyamadigi uykusunu tamamlaya calisiyordu kucuk kiz. Annesi sabahin besinde kalkmis, 3. kattaki evlerine depodan komur cekmis, sobayi yakmis, evi isittiktan sonra kizini uyandirmisti hafta ici her sabah oldugu gibi. 3 yasinda ya var ya yoktu, bundan once denenen bakici kadin-anneanne seceneklerinin hicbiri yurumemisti kucuk kiz icin. Annesinin okulundaki krese kabul edilecek yasa gelince anne de elinden tutmus, hic olmazsa gun icinde birkaz kez ziyaret edebilecegini dusunerek sevindigi krese yollamaya baslamisti kizi. Tek zorlugu bu soguk kis sabahlarinda kalkma ve yola dusmekti. Anadolu’nun tam ortasinda kucucuk bir sehirde yasiyorlardi. Kislar inanilmaz soguk geciyordu. Kar nerdeyse insan boyuna ulasiyordu kimi zaman(ya da o zamanlar oyle geliyordu kucuk kiza). Sabah sogugunda karda bata cika yuruyemeyince annesi faytoncu amca...

Gunler oncesinden icimi heyecani sardi. Ne yapacagim, neler pisirecegim diye. Bu kez gelenler hep onem verdigim sik sik yemege gelen grup ama yine de mahcup duruma dusmek istemiyorum. Cunku adimiz 'iyi yemek yapan'a cikti bir kere, dusurmek istemiyorum. Hem de Turk mutfagindan hep degisik seyler gostermek istiyorum konuklarima. Bu kez yardim hic ummadigim bir yerden, facebook sayesinde tekrar bulustugum universite arkadaslarimdan geldi. Onlarin onerdigi uc tarifi de katinca menume yine istedigim gibi bir sonuca ulastim. Atistirmalik olarak, Ispanakli-Enginarli bir dip ve arkadasimin onerisi ile misafirler gelmeden az once firina konulan ve onlar iceri girdiginde kokusu ile misafirlere gelecek yemekler hakkinda az-bucuk bir fikir veren Pastirmali Pideler yaptim. Pideler benim daha once yaptigim pide tarifinden yapildi, icine sadece pastirma ile bol bol kasar peyniri koydum. Yine onerilerden Pancarli Salata ve Misirli Salata yapildi. Benim bir dergiden buldugum Elmali-Rokfor...

İnternet günlükleri arasında bir hareketten yola cikarak bir mim baslatilmis. Bu hareket " internette çocuk istismarına" dikkat çekmek- en çok da çocuk pornosu ve çocuğa uygulanan şiddet- için " Dünyayı Güzellik Kurtaracak " adlı bir mim. Sevgili Munevver sobelemis beni de, gurur duyarak katiliyorum. Daha bugun gordugum bir Afrika ulkesine ait kucukcuk cocuklarin ellerinde silahlarla cekilen bir fotograf var gozumun onunde. Her turlu cocuk istismarina hem bir anne olarak, hem de bir insan olarak inanilmaz tepki duyuyorum. Uzakdogu ve Asya'ya uyusturularak satilan kucucuk kizlar ve oglanlar, ellerindeki silahlarla bu bebeler, kopru ustlerinde her gecisimizde 'abla azicik yardim et' diyen kapkara suratli cocuklar... Bunlardan ne isterler? Nasil bir vicdandir ki bu, bu minnacik ellerin getirdigi parayi alip ceplerine atabilir insanlar? Cocuklarin cocuklugunu yasadigi, yemyesil bahcelerde kosup oynadigi, sensakrak seslerinin goklere yukseldigi bir dunyada ...

Gelmiyor, hala gelmemekte israr ediyor bu bahar. Gerci yazar 'gelecek, illa ki gelecek' demis bir yazisinda yillar once ama yine de benim icim karardikca karariyor. Hala ciceklenmeyen agaclara bakiyorum, icim sikiliyor. Gecen sene daha da gec gelmisti biliyorum, buralar bahari erken getirmeyen yerler bunu da biliyorum ama yine de sanki hayattaki sadece kotu yanlari gormemi saglayan bir salteri kapatmasini bekledigim bahara cok umutlar baglamis olmaktan dolayi, umutsuzum, yorgunum... Bir dergide Patrick Swayze'in pankreas kanseri oldugunu ve olume her gun adim adim yaklastigini okudum. Icim daha da karardi. 'Sanki baska dert mi yok' diyeceksiniz belki ama bu haber bana sanki dunya yuzundeki tek yesillik dolu adanin da sular altinda kaldigini hissetmeme neden oldu. O kadar guler yuzlu, pozitif bir insan imaji var ki bende bu adamin, onun da tibbin tukendigi kosede olmasi bir gun bunlarin benim yakinima geldigi takdirde benim bu kadar bile sansim olamayacagini hisse...