7 Aralık 2007 Cuma

Blog Arkadaslarima Tesekkuru Borc Bilirim

Dun uzunca bir sure daha once hic okumadigim bloglari okudum. Oradan oraya derken, bircok siteye suruklendim. Kimilerinden birkac saniye icinde ciktim, kimilerini ilk postlarina kadar okudum. Hicbiri yemek blogu degildi, dunyanin degisik yerlerinde oturan, bir amac ugruna ayak basilmamis yerlere giden, yasadiklari yerleri ve oradaki insanlari anlatan bloglardi bunlar.

Kimileri benim de bildigim, sevdigim yazarlardan benim bilmedigim yazilarinin alintilarini yapmis(ki okumak cok hosuma gitti), kimileri yasadigi yerdeki insan haklarindan dem vurmus, kimisi yaygin olarak yasama gecirilmesine ugrasilan alternatif enerji kaynaklarindan bahsetmis. Kimi de basitce kendi yasantisini anlatiyordu. O kadar guzel yasamlar okudum ki, bir an kendimi oralarda hayal ettim. Ingilterede bir kucuk kasabada, okyanusun benim yasamadigim kiyilarinda, Afrikanin belki de hic ayagimi bile basamayacagim topraklarinda veya uzun yillar yasadigim Ankara'mda...

Bir kere daha internete ve tabii daha da otesi bloglara tesekkur etmek gecti icimden. Simdi boyle blog yazmak olmasa ben Afrikada yasayan birinin anilarini ne zaman gelecekti de okuyacaktim acaba? Kitap haline bastirip da benim elime gecmesi filan olasilik hesaplarina gore kactir acaba?

Birden kendimi bu zinde, dinc birkac insanin hayat hikayesi karsisinda asiri tembel hissettim. Kendi kendime defalarca soz vermeme ragmen uc adimlik yerdeki kosu bandimla beraberligimi kesmis olmaktan dolayi bile utanc duydum. Tembelligin hic bir bahanesi yok, tembellik basli basina bir kaos zaten. Oturdukca insanin alt kismi oturdugu yerin seklini aliyor ve insan daha onceleri sayili yemege bile korktugu truffle'lari birer birer mideye indirmekte bir bais gormemeye basliyor. Cunku biri de bir, bini de bir hale geliyorlar bir sure sonra insanin gozunde.
Ya da kendimize baktigimiz noktada hersey sut-liman gorunmeye basliyor ki, insan boyle bir anda anliyor o noktanin coktan degismesi gerektigini.

Birkac sene once 52 yasinda oldugunu ogrendigim Dr.Phill'in karisinin ne kadar da genc ve guzel gorundugunu dusundugumde Robin soyle demisti "bir tane bedenim var ve ona iyi bakmak zorundayim, beni uzun yillar tasimasini istiyorum cunku". E benim birkac tane mi bedenim var?

Sanki kafama birseyler dusmus gibi yerimden kalktim, kosu bandi ile tekrar bir anlasma imzaladim, sonra ustundeyken dinleyip de icimden gelen durduramadigim o enerji neticesinde eve gelip ayni muzikleri teybe koyup bu kez dans ederek yemek yaptim.

Kesinlikle dans ederek yemek yapmak daha uzun zaman aliyor ama daha keyifli oldugu da ortada. Cocuklarla da daha cok eglendik, daha cok gulduk, daha cok yuvarlandik yerlerde, ben daha az yoruldum, daha cok mutlu oldum ama. Sanirim bu birkac blogu okumaya devam edecegim, bana ic sesimi dinlettiler; hep susturmaya calistigim...

8 yorum:

MoonSun11 dedi ki...

Sevgili SunRise,ne guzel anlatmissin, ben de okudukca pek cok sey ogreniyorum ve kendimi kesfediyorum, yeri geliyor senin de dedigin gibi bazen yapmadiklarim icin degismem gerektigini anliyorum :))
Iyiki varsin sevgili SunRise sayende bugun birseylerin daha farkina vardim :)) Kucak dolusu sevgiler :))

Aybike Ceylan dedi ki...

:)
Sevgiler

YILDIZNAF dedi ki...

Bu yazinin altina imzami atabilirim. Senden de simdi ben feyz aldim, iyi ki varsin....

sunrise dedi ki...

Ah canim Moonsun,
Asil ben mutesekkirim, o kadar cok sey ogrendim, o kadar cok kendimi gelistirdim ki bloglar sayesinde. Tarif etmek bile imkansiz.
Kimin ne oldugu , ya da kac yasinda oldugunun hic onemi yok. Hep ogrenecek birseylerimiz var birbirimizden...
Sana da kucak dolusu sevgiler benden..

sunrise dedi ki...

Sana da sevgiler Aybikecigim, sevgili Texasli dostum benim...

sunrise dedi ki...

Canim Yildiznaf,

Bilmeden nasil birbirimizi etkiliyoruz degil mi? Bir yil oncesine kadar Amerikanin bir kosesinde tek basina yasayan ve de zaman zaman cok sikilan bir yalniz kadinken; simdi onlarca dostu olan, dunyanin her yerinde kendi gibi insanlarin yasadiklarini okuyup bir suru sey ogrenen, kendini gelistirmeye calisan, daha uretken, daha az depresif, daha rahat bir insanim ve hepsi sizin gibi blog sahiplerinin sayesinde oldu.
Cok basit gibi gorunen bir sey o kadar farkli ki aslinda...
Iyi ki siz varsiniz, iyi ki birbirimizi bulduk..
Hep sevgiyle..

Aybike Ceylan dedi ki...

Hatice'cigim,
Bana iki yorum birakmissin, oraya da yazdim da, son zamanlarda hep yorumlar moderation'a geliyor, ben hic bir ayar yapmadigim halde ve orada tam okunmuyor yorumlar. Bastigim halde bir sekilde ikinci yorumun basilmadi, galiba yeni baharin adini soruyordun ama maglesef ben bilmiyorum eger biliyorsan sen bende cok memnun olurum. Cok sevgilerimi gonderiyorum ve opuyorum.

munevver dedi ki...

Sunrise, birbirimizden çok etkilendiğimiz muhakkak. 2.5 yıl önce blog dünyasını keşfettiğimden beri kendimde epeyce değişiklik olduğunu görüyorum. Hiç tanımadığım insanları, anlattıklarından hayal ediyorum, kendimi onların yerine koyuyorum, pek çok şey öğreniyorum.

Ben çoook mutluyum, herşeye rağmen.

Sevgiyle,
Nane Limon